Een werk van Dusch bekijken is een andere dimensie betreden.
Door zich los te maken van de werkelijkheid roept de kunstenaar een caleidoscoop op van zachte, levendige kleuren die samen vibreren. De geometrische structuur die het kader afbakent, is de enige verwijzing naar de vertrouwde wereld. Binnen die structuur duikt de toeschouwer in een woelige zee van vervagende beelden. Kleuren gaan met elkaar in gesprek, antwoorden elkaar en botsen, in een compositie die volmaakt in evenwicht is.
Als een ware meester van het pigment krast, slaat en bewerkt Dusch het onderwerp van zijn diepste onrust om het neer te leggen – het geboren te laten worden– op het doek, de drager van zijn rauwe en subtiele kunst. De lijnen ontstaan uit een woedend gebaar. Alles lijkt te kunnen kantelen, terwijl het geheel als bij wonder in balans blijft.